من تا حالا هر چی‌ اینجا گذاشتم، خودم نوشتم، اما این مطلب اینقد زیباس که حیفم اومد برای دوستان نذارم، با تشکر از برادر عزیزم که این مطلب رو برام فرستاده،  من که خیلی‌ خوشم اومد، امیدوارم که شمام بپسندین:

“در 15 سالگی آموختم كه مادران از همه بهتر می‌دانند، و گاهی اوقات پدران هم.” البته من بهتر خوشم میومد اگه مینوشت پدران از همه  بهتر می‌دونن مادران هم بعضی‌ وقتا! “در 20 سالگی یاد گرفتم كه كار خلاف فایده‌ای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود.” والا من نمیدونم چی‌ بگم، من که تا حالا تو عمرم کار خلاف نکردم و هیچ پخی هم نشدم اونایی که دزدی کردن، دروغ گفتن، مال مردم خوردن.. به همه جا رسیدن! “در 25 سالگی دانستم كه یك نوزاد، مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته، محروم می‌كند.” از من بپرسین میگم نوزاد مادر رو از ۲۴ ساعت و پدر رو از ۴۸ ساعت! در روز محروم میکنه! “در 30 سالگی پی بردم كه قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن.” من که همون ۱۷-۱۸ سالم بود که فهمیدم نه جذاب هستم و نه قدرت دارم! اما خانوما بخونن و بفهمن که با جذابیت میتونین دل‌ مردا رو به دست بیارین و نه با منم منم و من اینکار رو می‌کنم و من اونکار رو می‌کنم، تا میتونین خودتونو خوشگل کنین! “در 35 سالگی متوجه شدم كه آینده چیزی نیست كه انسان به ارث ببرد؛ بلكه چیزی است كه خود می‌سازد.” من که دیگه از آینده تو این دنیا نامید شدم خدا مارو تو اون دنیا عاقبت بخیر کنه! “در 40 سالگی آموختم كه رمز خوشبخت زیستن، در آن نیست كه كاری را كه دوست داریم انجام دهیم؛ بلكه در این است كه كاری را كه انجام می‌دهیم دوست داشته باشیم.” واسه ما بدبختایی که در غربت زندگی‌ می‌کنیم، خوشبختی‌ اینه که یک کار بتونی‌ پیدا کنی‌ و اجازه بهت بدن که مثل همه آدما کار کنی‌، شاید بتونی‌ شکم زنو بچتو سیر کنی‌! “در 45 سالگی یاد گرفتم كه 10 درصد از زندگی چیزهایی است كه برای انسان اتفاق می‌افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان می‌دهند.” من می‌تونم با اطمینان بگم که از اول عمرم تا حالا همه واکنش هام نسبت به اتفاقات اشتباه بوده، شما هارو نمیدونم! “در 50 سالگی پی بردم كه كتاب بهترین دوست انسان و پیروی كوركورانه بد ترین دشمن وی است.” در زمان ۵۰ سالگی گارسیا، اینترنت نبوده که دور کتاب و متاب رو خط بکشه، من که آخرین کتابی که خوندم، اگه اشتباه نکنم کتابی بود به اسم  توی ده شلمرود، حسنی تک و تنها بود! “در 55 سالگی پی بردم كه تصمیمات كوچك را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.” من که مغزی تو کلم نیست تا حالا هرچی‌ تصمیم گرفتم با قلبم بوده بد جوری هم دهنم سرویس شده! شما سعی‌ کنین به حرف‌های گارسیا جون گوش بدین که به روز من نیوفتین! “در 60 سالگی متوجه شدم كه بدون عشق می‌توان ایثار كرد اما بدون ایثار هرگز نمی توان عشق ورزید.” من ایثار میثار حالیم نیست چیه، عشق هم که به قول سوسن خدا بیامرز (شاید هم گیتا خدا نیامرز، چونکه انشالا هنوز زنده‌س!) اگه عشق همینه اگه زندگی اینه نمیخوام چشمام دنیا رو ببینه! “در 65 سالگی آموختم كه انسان برای لذت بردن از عمری دراز، باید بعد از خوردن آنچه لازم است، آنچه را نیز كه میل دارد بخورد.” من از این حرفش خیلی‌ خوشم اومد، هر چی‌ میتونین بخورین، تا میتونین هم بخورین، این بده اون ضرر داره، این چربه اون یکی‌ دیگه کالریش بالاس.. اینا همه رو فراموش کنین! “در 70 سالگی یاد گرفتم كه زندگی مساله در اختیار داشتن كارت‌های خوب نیست؛ بلكه خوب بازی كردن با كارت‌های بد است.” عاشق این جملشم، صد در صد باهاش موافقم! “در 75 سالگی دانستم كه انسان تا وقتی فكر می‌كند نارس است، به رشد وكمال خود ادامه می‌دهد و به محض آنكه گمان كرد رسیده شده است، دچار آفت می‌شود.” این یکی‌ واسه من یک خورده سنگینه، خوب درکش نمیکنم، شاید بخاطر اینکه هنوز نارس هستم! “در 80 سالگی پی بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیا است.” منو هنوز تا حالا کسی‌ دوست نداشته که به این حقیقت پی‌ ببرم و لذتشو ببرم! “در 85 سالگی دریافتم كه همانا زندگی زیباست.” آیا مام ۴۰-۵۰ سال دیگه این حقیقتو در مییابیم؟! دوستان چرت و پرتای منو ول کنین، واقعا که جملاتش زیباس، منو خیلی‌ تحت تاثیر قرار داد!